یکی از هفته های پرکارم و از طرفی یکی از هفته های به یادموندنی زندگیم کم کم داره به پایان خودش می رسه.
قسمت های جالب و به یادموندنیش تقریباً همون 16 و 17 آذر بود که محیط دانشگاه و بعد از اون انتشار اخبار و حوادث از طریق رسانه های جمهوری اسلامی (آخ الهی بمیرم برای اسلام که با اسمش چه رذالت ها و پستی ها که نمی کنن.) خیلی دیدنی و خوندنی شده بود!

دوشنبه بعد از کلاس 10 تا 12 و بعد از اینکه بالاخره سمیناری که برای آماده کردن اسلاید های مطالبش خیلی وقتم رو گرفته بود، تموم شد، با یکی از هم کلا سی هام راه افتادیم به سمت در خیابون قدس پردیس مرکزی دانشگاه تهران برای صرف ناهار. (آخه دانشکده ما خارج از پردیسه و سلف غذاخوری هم نداره.) دیدیم که طبق روال گروه گروه گارد و پلیس و ... دورتادور دانشگاه رو محاصره کردن. از اونجایی که هم دیر شده بود و هم گرسنه مون بود می خواستیم هرچی زودتر بریم تو به کارهامون برسیم که این برادران مجهز به لباس و تجهیزات گاردِ جلو در گفتن نمی شه برین تو! گفتیم ما دانشجوی دانشگاه تهرانیم. گفتند پس اگه کارت دانشجویی دارین برین کارتتون رو نشون بدین، بعد برین تو. تو دلمون گفتیم: خودمون وظیفه مون رو بلدیم! بعد که کارت به دست داشتیم می رفتیم داخل، نگهبان های جلو در که معمولآ 1-2 نفر ببیشتر نبودن، اون روز شده بودن حدود 10-12 نفر! کارت منو از دستم گرفتن و هی به من نگاه کردن، هی به عکس چاپ شده روی کارتم. هی به من نگاه کردن، هی به عکس چاپ شده روی کارتم. بالاخره مطمئن شدن کارت خودمه و دادنش به دستم. دیدم از کنارم یه عده دارن با نشون دادن یه سری کاغذ رنگارنگ که گویا کلمه ای هم به نام "علی" و ... روش نوشته شده بود دارن خیلی راحت با نشون دادنش وارد دانشگاه می شن. (فرداش یکی از استادامون می گفت بعضی هاشون که از اون کاغذها نداشتن، از لای میله های در از کسایی که با اون کاغذها تونسته بودن وارد دانشگاه بشن، کاغذهاشون رو می گرفتن و دوباره همونا رو نشون می دادن و میومدن تو!!!) پشت سرم رو نگاه کردم دیدم دارن هم کلاسیم رو هم به دقت بررسی می کنن تا ببینن همونی هست که رو کارتش عکسش چاپ شده یا نه. خلاصه از هفت خوان رستم که رد شدیم دیدیم به به چه قدر محیط دانشگاه امروز فرق کرده، از اونجایی که من و هم کلاسیم دخترهای محجبه ای هستیم شاید یه لحظه احساس کردیم چقدر امروز هم تیپ های ما زیاد شدن تو دانشگاه تهران. بعد که بیشتر نگاه کردیم دیدیم نه برادران دانشجو هم امروز با سر و وضع پر از ریش و مو و ... اومدن دانشگاه. داشتیم می رفتیم به سمت سلف دانشکده هنر که دیدیم از سمت سردر اصلی دانشگاه صدای شعار میاد، با دوستم گفتیم زود بریم ببینیم چه خبره بعد بریم ناهار. خلاصه بدو بدو رفتیم اونجا و دیدیم چه قدر پرچم نو ایران!!! چه قدر هم دانشگاه اعضای بسیجی فعال داشته و ما خبر نداشتیم! خلاصه با لب و لوچه آویزون رفتیم ناهار خوردیم، یاد 13 آبان افتاده بودم که همه جا سبز شده بود. ولی تا اون لحظه اثر سبزی ندیده بودم. خلاصه با عجله ناهار خوردیم و اومدیم برگردیم سمت دانشکده خودمون که دیدیم برادران به اصطلاح حزب اللهی، جلو مسجد دانشگاه جمعند و چهره های آشنای دانشگاه هم با نمادهای سبز تمام مسیر داخل دانشگاه جلو در خیابون قدس رو پر کردن، تو دلمون نور امید روشن شد و افسوس خوردیم که باید بریم دانشکده خودمون و نمی تونیم از اون بیشتر انوجا بمونیم.

عصر که برگشتم خونه به سایت های خبری سر زدم و با چشم های از حدقه در اومده اخبار دانشگاهمون رو تو سایت های اصلی خبری دنبال کردم!!!
خدایا! اینجا ایران اسلامیه؟؟؟
شب هم برای اینکه از چشم های خودم مطمئن بشم همون اخبار سایت ها رو تو اخبار 8:30 و ساعت 9 دنبال کردم و ... دلم بیشتر از پیش شکست.
اون روز نام علی و اسم غدیر بهانه ای شد برای رسوندن عده ای کوته نظر و کوته فکرِ از حقیقت بی خبر، به اهدافشون. همیشه فکر می کردیم علی در طول زندگیش خیلی ستم ها کشید، ولی ظاهراً علی نه تنها در طول عمرش که در طول تاریخ همچنان با انسان های خوارج منشانه رو به روست...

توضیحات عکس فوق: برگه ای که با داشتن آن در روزهای ١۶ و ١٧ آذر امسال، از سوی رسانه های داخلی دانشجوی انقلابی دانشگاه تهران خوانده می شدید!